دوسه روز آخر هفته را کرمانشاه بودم. به احترام فرهاد رفتم بیستون. دم دمهای غروب است. آفتاب می رود تا در مرز بین سرخی و سیاهی کوهستان از دیده ها پنهان شود. سوز سردی در لابلای صخره ها می وزد. طعم نمازمغرب و عشای اینجا شاید کمی خوشمزه تراز نمازهای خانه خودمان در ذائقه دلم مزه می کند !!! و از اینجا به بعد سکوتی سنگین تر از من بر همه جا سایه افکنده است . هیچکس اینجا نیست . تنهای تنها ایستاده ام و در قامت صخره فرهاد ماتم برده است. و... حالا دیگر پاسی از شب گذشته است...... با خودم زمزمه می کنم : دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد !

سلامنماز و روزه های شما هم قبول ان شااللهاول دوست دارم در مورد وبلاگ زخم اسمان حرف بزنم همه ما منظورم کسانی هست که به این وبلاگ سر می زنندخوش نداریم ببینیم چند روز آمد و رفت و ما هیچ چیز جدیدی در ان ندیدیمتصور کنید یک روز صبح که از خواب بیدار می شوید و شال و کلاه می کنید تا سرکار بروید از کنار دکه روزنامه فروشی رد شوید و ببینید روزنامه مورد علاقه تان چاپ نشده است . چه حسی به شما دست می دهد؟هرچند که قصد من اصلا مقایسه مطالب این دو مقوله با هم نبود اما گفتم شاید اینطور به ذهن شما اشناتر بیاید.به هر حال آن یکی در درجه اول اهمیت قرار دارد .

یک سووال دیگر هم دارم و این است کهاز این که دارید خاطراتتان را می نویسد چه احساسی دارید؟البته اگر دوست داشتید می توانید جوابش را بدهید اگر نه که هیچبه هر حال من که کیف می کنم وقتی میخوانمشان و احساس می کنم ادم اینطوری می تواند هربار با خواندن خاطرات یکی یک بار زندگی را از سر بگیرد و کلی چیزهای ناب و جدید و شیرین و دوست داشتنی عایدش شود.خواندن خاطرات شما که جای خود دارد.

روز وصلِ دوستداران یاد باد !...یاد باد آن روزگاران ! یاد باد ! کامم از تلخیِ غم چون زَهرگشت ،بانگ نوش شادخواران یاد باد گرچه یاران فارغند از یاد من.... از من ایشان را هزاران یاد باد مبتلا گشتم در این بند و بلا ........کوشش آن حقگزاران یاد باد گرچه صد رود است ازچشمم روان ، زنده رود باغِ کاران یاد باد راز حافظ بعد از این ناگفته ماند ....ای دریغا! رازداران یاد باد!